Langkawi yang sebelum ini pernah dikaitkan dengan kegiatan sindiket penipuan cukai melibatkan ratusan kereta mewah kini kembali menjadi tumpuan apabila Menteri Besar Kedah, Muhammad Sanusi Md Nor, merayu agar penjualan kereta mewah bebas cukai dikekalkan di pulau tersebut sebagai langkah merancakkan semula ekonomi pelancongan.
ARTIKEL SEBELUM INI
Sanusi menyatakan bahawa kerajaan negeri berharap senarai barangan bebas cukai di Langkawi dapat diperluaskan, termasuk cadangan membenarkan kereta mewah dijual tanpa cukai. Menurut beliau, kehadiran golongan berpendapatan tinggi yang membeli kenderaan mahal pada harga lebih rendah mampu mencetuskan limpahan ekonomi kepada sektor lain di pulau itu, termasuk perkhidmatan penyimpanan, pelancongan dan perbelanjaan tempatan.
Namun, cadangan ini muncul di tengah bayang-bayang skandal lampau apabila Langkawi pernah didedahkan sebagai lokasi operasi sindiket yang memanipulasi duti import kereta mewah. Dalam beberapa kes yang dibawa ke mahkamah, individu didakwa menggunakan dokumen palsu dan akuan tidak benar bagi mengurangkan bayaran cukai, melibatkan lebih 100 kenderaan mewah serta kerugian besar kepada hasil negara.
Lebih mengejutkan, beberapa tertuduh dalam kes tersebut mengaku bersalah atas pertuduhan menggunakan dokumen palsu untuk menipu pihak berkuasa, sekali gus mengesahkan kewujudan rangkaian terancang yang mengeksploitasi status bebas cukai Langkawi bagi tujuan keuntungan peribadi. Modus operandi ini dipercayai berlaku selama bertahun-tahun sebelum berjaya dibongkar oleh pihak berkuasa.
Dalam konteks itu, cadangan untuk mengembalikan atau memperluas pengecualian cukai bagi kereta mewah dilihat mengundang persoalan besar: sejauh mana mekanisme kawalan dan penguatkuasaan mampu diperkukuh bagi mengelakkan sejarah sama berulang?
Sanusi bagaimanapun menegaskan bahawa langkah tersebut penting bagi memulihkan daya tarikan Langkawi yang didakwa semakin merosot akibat kekurangan produk bebas cukai. Beliau turut memaklumkan bahawa perkara itu telah dibawa kepada perhatian Perdana Menteri dan Menteri Kewangan II, dengan maklum balas awal dilaporkan positif.
Menurutnya lagi, Langkawi bukan sekadar destinasi pelancongan negeri, malah menyumbang pulangan ekonomi signifikan kepada Kerajaan Persekutuan, dianggarkan antara RM4 bilion hingga RM7 bilion setahun. Justeru, beliau berharap sebarang penambahan insentif tidak akan dikurangkan, malah diperluaskan demi memastikan pulau itu terus kekal kompetitif.
Namun realitinya, sejarah sindiket penipuan cukai yang pernah berakar di pulau bebas cukai itu kekal menjadi peringatan bahawa sebarang kelonggaran dasar tanpa kawalan ketat berisiko membuka semula ruang eksploitasi oleh pihak tidak bertanggungjawab.
Jika Langkawi diberikan semula status bebas cukai, khususnya melibatkan kenderaan mewah, persoalan utama yang tidak boleh dielakkan ialah siapa yang akan memikul tanggungjawab sekiranya pulau itu sekali lagi menjadi pusat aktiviti sindiket. Sejarah telah membuktikan bahawa kelonggaran dasar tanpa kawalan ketat membuka ruang kepada eksploitasi—daripada manipulasi dokumen dan penyalahgunaan insentif hinggalah kepada kebocoran hasil negara dalam skala besar.
Pemberian pengecualian cukai kepada kenderaan mewah berisiko menjadikan Langkawi sebagai titik transit strategik bagi sindiket dari tanah besar untuk memindahkan, menyimpan atau memanipulasi pemilikan sebelum kenderaan dijual semula.
Dalam keadaan sistem pemantauan yang longgar, pulau itu boleh beralih daripada destinasi pelancongan kepada hab pergerakan aset bernilai tinggi yang dieksploitasi untuk keuntungan tidak sah. Tanpa mekanisme pengesahan pemilikan yang ketat, rekod pergerakan yang telus serta penguatkuasaan rentas agensi yang berkesan, dasar ini berpotensi mengulangi pola lama—di mana kelebihan bebas cukai disalah guna sebagai saluran sindiket, bukan pemangkin ekonomi sebenar.
Dalam konteks ini, sekalipun tanggungjawab tidak boleh diletakkan semata-mata kepada pelaku jenayah. Ia turut membuka ruang kepada agensi penguatkuasaan gagal berfungsi dengan berkesan kerana dibayar rasuah sindiket. Tanpa pengawasan yang tegas dan telus, sebarang peluasan insentif hanya berisiko mengulangi kitaran lama—keuntungan dinikmati segelintir pihak, manakala kerugian akhirnya ditanggung oleh negara.
